کاروان دل

🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🌼 🍂 🍂 لحظه‌ای غفلت، صحنه‌ای به یادماندنی! 🍂 داشتیم با فاطمه‌جان بازیِ قاشق‌پَرون می‌کردیم که زنگ کلاس نویسندگی خلاق به صدا درآمد. رفتم گوشی را بردارم، غافل از اینکه قاشق سوپ هنوز در دستم بود… یه‌هو به خودم آمدم!… بیشتر »

امروز یکی از دانش‌آموزان کلاس، سوالی پرسید که زمان را برایم شکافت: *«خانم! بچه‌ها میگن دوست‌پسر داری…»*    سکوت.🤔 ناگهان بیست سال به عقب پرتاب شدم؛ به روزهایی که واژه‌ی «دوست‌پسر»، بمبی بود در دهانِ نوجوانان! آن زمان، حتی یک نگاهِ گذرا… بیشتر »

کلاس دوم دبستان “گل‌های بهشت” همیشه بعد از زنگ تفریح پر از آشغال بود. خانم رضوی، معلم مهربان، آیۀ «وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ» را روی تخته نوشت و گفت: «هرکس این آیه را حفظ کند، جایزه می‌گیرد!»  تبسم، که دلش می‌خواست خدا را… بیشتر »

آهنگ کلامِ دکتر مهدی صیادشیرازی در نماز جمعهٔ شهریار، گویی یادآور طنینِ روحِ پرفروغ پدر بود؛ همان آتش در کلام، همان صلابتِ بیان، همان سادگیِ آمیخته با عمقِ ایمان. وقتی سخن می‌گفت، تصویرِ سایهٔ سپهبدِ شهید، والامقام و بیپروا، بر سرِ جماعت موج می‌زد.… بیشتر »

هوا گرم بود و آفتاب، توی خیابانِ جمهوری، سایه‌ها هم دنبال تکیه‌گاهی می‌گشتند. من و غلام‌علی، دست در دست، قدم می‌زدیم. بوی نانِ تازه از نانوایی می‌آمد و صدای زنگِ دوچرخه‌ها توی هوا می‌پیچید. جلو یه مغازه بستنی‌فروشی ایستادم. غلام‌علی، با آن چشم‌های درشت… بیشتر »