همیشه توی دلم یک آرزوی بزرگ داشتم: حفظ قرآن. اما هر وقت تصمیم می‌گرفتم شروع کنم، یک چیزی مزاحم می‌شد. درس بود، بچه‌ها بودند، زندگی بود و هزار جور مشغله. یک بار جزو سی‌ام را حفظ کردم، یک بار هم سوره انعام را. اما بدون تداوم، مثل آب روان از ذهنم رفت و اثری ازش باقی نماند.

دلم می‌خواست لااقل بچه‌ها را به این راه بیاورم. گفتم برایشان کلاس حفظ بگذارم تا شاید این نور در خانه‌ ما هم بتابد. اما آن هم نشد. دلم شکسته بود. فکر کردم شاید دیگر از من گذشته و توفیق شامل حالم نمی‌شود.

تا اینکه دو سال پیش، یک اتفاق ساده اما سرنوشت‌ساز افتاد. گفتم: «چرا منتظر باشم؟ چرا از خودم شروع نکنم؟» همان روز استارت زدم. آهسته آهسته، قدم‌قدم، با عشق.

و انگار خدا هم منتظر همین قدم بود که خودم بردارم…

همان موقع، از طرف محل کار همسرم، یک کلاس حفظ مجازی ویژه همسران و فرزندان کارکنان برایمان ترتیب دادند. گویی درهای آسمان به روی من گشوده شده بود. حالا دیگر با یک برنامه منظم و در کنار دیگر دوستان، می‌توانستم محفوظاتم را پیش ببرم. این شد که توفیق دوچندان شد و مسیر هموارتر.

و چه معجزه‌ای! الآن بحمدالله چهار جزء و نیم از قرآن را حفظ هستم. اما شیرین‌تر از این، اتفاقی بود که بعداً افتاد: بچه‌ها وقتی اشتیاق من را دیدند، خودشان مشتاق شدند. حالا حتی از من پیش‌قدم‌تر شده‌اند!

شب‌هایی که در خانه‌مان نور قرآن می‌درخشد، قشنگ‌ترین شب‌های زندگی‌مان است. همه قرآن‌هایمان را می‌آوریم، دور هم می‌نشینیم و با هم تلاوت می‌کنیم. اما شیرین‌ترین لحظه، وقتی است که دختر چهارساله‌ام را می‌بینم که از همه مشتاق‌تر، قرآن کوچکش را به دست گرفته و سعی می‌کند با ما همراهی کند. انگار فرشته‌ای در خانه ما فرود آمده است.

و حالا که در این مسیر قدم گذاشته‌ام، به جرأت می‌گویم هیچ چیز لذت‌بخش‌تر از حفظ قرآن نیست. چون وقتی قرآن را حفظ می‌کنی، ناگزیری معانی و تفسیر آیات را بدانی و این دریچه‌های جدیدی از فهم را به رویت می‌گشاید. علاوه بر این، توفیق پیدا می‌کنی هر روز چند بار قرآن بخوانی؛ در خلوت، در جمع، در دل شب و در میان روز. قرآن با تو حرف می‌زند و تو با او زمزمه می‌کنی. این یک رابطه زنده و پویاست، نه فقط یک کتاب روی طاقچه.

اما جذاب‌تر از همه اینها، وقتی است که ناخودآگاه می‌بینی کلام خدا در خواب و بیداری بر زبانت جاری می‌شود. در لحظاتی که حتی فکرش را نمی‌کنی، آیات قرآن مثل نهر آبی زلال از عمق وجودت سرازیر می‌شود و لبهایت را به تلاوت وا می‌دارد. انگار قرآن بخشی از وجودت شده، با تو نفس می‌کشد و در رگ‌هایت جاری است. این همان لحظه‌ای است که می‌فهمی قرآن دیگر فقط یک کتاب نیست، که همراه همیشگی‌ات شده است.

و اینجاست که دلم پر می‌کشد برای سجده شکر…

خدایا! تو را شکر که ناامیدم نکردی. شکر که وقتی خودم قدم برداشتم، تو دستم را گرفتی و تا اینجا آوردی. شکر که خانه‌ام را با نور قرآن روشن کردی و فرزندانم را اینگونه مشتاق کلامت قرار دادی. شکر که کلامت را آنقدر با جانم عجین کردی که در خواب و بیداری بر زبانم جاری است. خدایا! این نعمت را از ما مگیر و برکت‌اش را روزافزون کن که تو بر همه چیز توانایی. 🤲

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی بِنِعْمَتِهِ تَتِمُّ الصَّالِحَاتُ

(سپاس خدایی را که به برکت نعمتش، کارهای نیک به کمال می‌رسد)

✍️خانعلی‌زاده 

یه تکه کاغذ سفید تبدیل شد به نقشه ایران.

یه مشت دست کوچولو، پرچم رو کشیدن رو پوستشون.

و یه دنیا غرور، ریخت توی دلم.
✨🖍️ قرار نبود فقط رنگ‌آمیزی کنیم.

قرار بود بچه‌ها بدونن:

«این مرزها رو یکی کشیده،

اما تو باید حفظش کنی…»
💚 نه با حرف، با نقاشی فهمیدن.

🤍 نه با موعظه، با کار گروهی لمس کردن.

❤️ نه با ترس، با عشق به دلشون نشوند.
🍃🕊️ و قشنگ‌تر از همه…

وقتی نقاشی‌ها تموم شد،

بدون هیچ حرفی، خودشون بلند شدن،

صاف ایستادن، و به پرچم ایران احترام گذاشتن…
🥺✨ همون دستایی که چند دقیقه پیش رنگ داشت،

شد نشونِ ادب، شد نشونِ غیرت، شد نشونِ وطن‌دوستی…
امروز نقشه ایران شد پرچم، پرچم شد دست، دست شد هم‌صدا…

و من با خودم گفتم:

«این نسل، نسل ادامه دهندگان راه شهدا هستن .»

✨🍃

وقتی بچه‌ها با افتخار می‌گن «ایران»،

یعنی امنیت، سربلندی، اقتدار و…

دبستان عاطفه، کلاس دوم ❤️🤍💚

#به_قلم_خودم 

#ایران_جان

#ایران_برای_ماست

#کلاس_دوم_عاطفه

#نسل_فردا_همین_بچه_هاست

#احترام_به_پرچم

#عشق_به_ایران

فدائیان راه سیدعلی این کلام، تنها یک شعار نیست؛ ریشه‌ایست که شما از امروز در دل خود می‌کارید تا فردا درختی‌ تنومند از ایمان و آزادگی شود. پس با همهٔ شکوه کودکانه‌اتان، این ندا را تکرار کنید_ تا جهان بداند که نسل‌های آینده نیز، وارثان این عشق و این پایداری‌اند. چرا که حق همیشه زنده است، و ندای الله اکبر، تا همیشه، طلوع شکست‌ناپذیری خواهد بود.

🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷
#به_قلم_خودم 

#کلیپ_تولیدی 

#صبح_روشن 

#روایت_بیداری 

#الله_اکبر

منوفاداری به احساسی خالص را تمرین می‌کنم. من عمیقاً عشق می‌ورزم، حتی اگر تضمینی برای همیشه بودن نباشد. من قدر لحظه‌ها را می‌دانم، چون از کودکی یاد گرفته‌ام که هیچ چیزی بدیهی نیست. در روابطم سعی می‌کنم اثری ماندگار از محبت به جا بگذارم، اثری که شاید روزی تنها چیزی باشد که از من به یاد می‌ماند؛ درست مثل اثری که او روی قلبم گذاشت.
پدر آسمانی من، تو را زیستن برای من، به معنای تبدیل آن عشق انتزاعی به مهربانیِ عینی است: مهربانی با مادرم که قهرمان تنهای زندگی‌ام بود، با دوستانم، و با غریبه‌ها. تو درس داد که عشق، یک فعل است، نه یک خاطره. و من هر روز این فعل را انجام می‌دهم.
#اثرانگشت_بابا برای من، حسی است که هرگز لمسش نکردم، اما هرگز رهایش نکردم.

پدر عزیزم،❤️

روز پدر است و دلم تنگ حتی یک خاطره‌ست.😔

تو را که در دو سالگیم بدرود گفتي،

چگونه می‌توانم به یاد آورم؟

اما درونم جاری است،

عشقی بی‌کران، خالص و بی‌ریا،

که گویی همیشه بوده و همیشه خواهد بود.💔
من تصویر چهره‌ات را در آینه‌های قدیمی می‌جویم، و صدایت را در زمزمه‌های باد.💨

شاید دستان گرمت را در آفتاب صبحگاهی حس می‌کنم،🌞 یا مهربانی‌ات را در سکوت شب.🌙
خدایا، در این شب مقدس،

سایه‌ی همه‌ی پدران را بر سر خانواده‌هایشان پایدار بدار🤲

و پدران آسمانی ما را

که ستاره‌های همیشه درخشانی بر تارک زندگی‌مان هستند با رحمت بی‌پایانت قرین کن.🤲
پدر قشنگ من،

شاید خاطره‌ای در ترازو ندارم،

اما دلی مالامال از عشق دارم،

که هر ذره‌اش فریاد می‌زند: 

دوستت دارم، همیشه و همه جا💕
روزت مبارک، حتی از پشت ابرهای دور…🌥💔

سوم خرداد

روزی که خاک، خون شد تا وطن بازپس گرفته شود.  

روزی که آسمان خرمشهر از اشک و آتش گذشت،  

تا زمینش دوباره سبز شود.  

به یاد آنان که رفتند…  

آنان که در کوچه‌های تنگ جنگ، قدم زدند و برنگشتند،  

تا خرمشهر بازگردد به آغوش میهن.  

آنان که نامشان روی سنگ‌های سفید حک شد،  

اما روحشان در بوی نخل‌های آزادی پیچید.  

سوم خرداد، روز فریاد زمینی است  

که می‌خواست آزاد باشد،  

و مردانی که با دل‌های بی‌قرار،  

پایان شبِ اشغال را نوشتند.  

خرمشهر ایستاده است،  

اما هنوز زمزمه‌ی شهادت از دیوارهایش می‌بارد…  

سلام بر شهیدانی که رفتند، تا این شهر بماند.✌️  

اللهم صل علی محمد و عجل فرجهم 🤲

✍️امینه خانعلی‌زاده 

“فرزند کمتر، زندگی بهتر” بزرگترین فریب قرن بود!
- این شعارِ مسموم، تله‌ای برای نابودی نسل آینده ایران شد!
- دشمن با نقابِ “توسعه"، ریشه‌های ما را نشانه رفت تا ملتی بدون آینده بسازد!

📌 ایرانِ ۷۸: “قهرمان” تلخِ کاهش جمعیت!
- آری! زمانی مدالِ خیانت به نسل‌ها را بر سینه زدیم!
- اما امروز…
✊ باید قهرمانِ راستینِ نجات ایران شویم!

🛡️ بیداری تاریخی:
- هر فرزندِ جدید، سربازی برای جبهه حیات ایران است!
- هر خانواده پرجمعیت، سنگرِ مقاومت در برابر توطئه دشمن!

⚠️ هشدار!
اگر امروز جهادِ فرزندآوری نکنیم،
فردا ایرانِ بدون فرزند را باید به دشمن تقدیم کنیم!

🌱 نسلِ آینده در گرو انتخابِ امروز ماست…
🌺 سی‌ام اردیبهشت، روز ملی جمعیت؛ روز فریاد برای آینده ایران🌺 

هنوز هم تبسم آرام شما دل‌هایمان را گرم می‌کند… انگار همین دیروز بود که با چشمانِ امیدوار، اسمِ شما رو تو برگهٔ رأی نوشتم و دستامو به سمت آسمون بلند کردم: “خدایا، مملکت رو به این مرد بسپار!” 🤲  

وقتی منتخب شدید، گویا ایران پیروز شده بود… گویا قرار بود فرشته‌ای از جنسِ ایثار، دستِ مظلوم رو بگیره و فریادِ عدالت رو به گوشِ دنیا برسونه… ✨  

اما دنیا ظالم بود، آقاجان… 😔 هرچقدر که شما مهربون بودید، بعضی‌ها زهر می‌ریختند… هرچقدر که برای مردم سینه‌خیز می‌زدید، عده‌ای پشتِ سرتان خنجر می‌زدند… ولی شما فقط سکوت پر صلابت خود را حفظ کردید و راهتان را ادامه دادید؛ راهی که پایانش، اوج پرواز بود… 🌹  

حالا شما در آسمان‌ها هستید… اما اثر قدم‌های استواری که بر زمین گذاشتید، هنوز گرمی حضورتان را یادآوری می‌کند… هنوز هم سایه‌ی اطمینان شما، پناهگاه دل‌های تنهاست… 💔  

آقاجان! ما را حلال کنید… از همهٔ نگاه‌های بی‌تفاوتی که شاید درد تنهاییتان را نفهمیدیم …که شاید دلمان شک کرد، شاید نتوانستیم قدردانِ زحمت‌هاتون باشیم… شما بال گشودید و رفتید، و ما ماندیم با خاطره‌ای که هرگز رنگ کهنگی نمی‌گیرد… 😭  

اما قسم به آرمان‌هایتان، راهتان زنده است…  

همان‌طور که در کنار رهبر ایستادید، امروز هم در قلبِ تاریخ، نگهبانِ این ملتید… 🤲   

اللّهمّ صلِّ على محمّدٍ و آلِ محمّد و عجِّل فرجهم 🌹  

✍️ به قلمِ یک دلِ سوخته، برای مردی که رفت اما هرگز نمیرد…

#به_قلم_خودم 

#شهید_خدمت 

#شهید_جمهور